Bahar geldi nazlı hanım, ağaçlar döküyor yapraklarını, artık çiğ damlalarıyla uyanıyoruz sabahlara, camın buğusuna ismini yazıyorum ilk ışıklarla, karşı binadakiler burada oturuyorsun sanıyor, oturduğun yer yüreğimdir, bilmiyorlar.. binanın kedileri kulübelerinde uyanıyor artık, dışarısı nemli, dışarısı ıslak ve soğuk ve içimiz…

Abi salak mısınız diye konuya bodozlama giresim vardı ama iki gözümün ışığı İlber hocamın bu konuda; “300 kelime ile konuşmasaydınız böyle deme gafletinde bulunmazdınız” eleştirisinden nasibimi almamak adına konuya böyle girmiyorum. İnsanın yaptığı şeyi bu kadar düşünmemesi için kafayı yemiş…

Çocukluğuma dair hatırladığım kelimelerden biri de ‘abluka’, bir diğeri ‘insani yardım’ ve bunun için açılması gereken bir koridor, yer ise Gazze. Çocuktum İsrail Gazze’yi bombalıyordu, büyüdüm halâ bombalıyor, büyürken de bombaladı, şahidim. Hatıralarımı yoklamaya devam ediyorum, bir babanın, kucağında beyaz…